Vay anasına be, yazmayalı 5 ay olmuş anasını satayım. Neden yazmadım acaba? Bu sorunu zaten sürekli yaşıyorum yani yaklaşık 2018’den beri adam akıllı bir şekilde yazmıyorum. Yani en azından istikrar konusunda hiçbir şekilde dikiş tutturamadım. Bunda yaşımın mı etkisi var, hayatımın mı etkisi var, yazma motivasyonu veren duygu-durumumun artık olmaması mı, işler – güçler mi bilmiyorum cidden. Sonuç olarak az yazıyorum.
Peki 5 aydır neler yapıyorum neler ediyorum geniş bir özet geçecek olursam -ki geniş geçmeyeceğimi biliyorsunuz- bunu partlara bölerek yapmak çok daha doğru olacaktır sanırım, sikinizdeyse.
İş Hayatım
İnanılmaz bokların olduğu yer…
Beş ay önce çalıştığım yerde çalışıyorum hâlâ o konuda sabit ve istikrarlıyım en azından, olması gerekeni çok güzel bir bok başarmışım gibi müthiş anlatırım… Bu ara dış hastalarım biraz az, iplememeye başladım ve randevu vermiyorum en azından bir süre daha. Gerçi bu sadece benimle de alakalı değil, hastaneye yatan profil biraz değişik. Terapiden değil de biraz daha psikofarmakolojiden yarar görecek gibi duruyorlar, şimdi şimdi biraz daha terapi uygulanabilecek kişiler yattı sanırım tekrar randevu vermeye başlarım.
Diğer taraftan; mesleki bir derneğe üyeyim yaklaşık 5 yıl önce derneğin kurucusu ve mevcut başkanından eğitim almaya başlamıştım. Sonrasında dernek bünyesine katıldım, geçenlerde kongre vardı. Hayatımda ilk defa akademik bir panelde konuşmacı oldum. Katılımcı sayısı da sandığımdan çok fazlaydı, yetmezmiş gibi bütün taşaklı hocalar da izlemeye geldi. Normalde asla ve katta konuşma yaparken heyecanlanan bir insan değildim ama sırılsıklam oldum gerginlikten.
Ek olarak 5 yıldır görev yapıyordum dediğim gibi, 3 sene önce denetleme kuruluna seçilmiştim. Bu sene ise yönetim kuruluna seçildim. Bundan baya baya gurur duyuyorum he. Ben sembolik bir şey olur sanmıştım ama baya baya cidden beni yönetimde söz hakkım olsun diye seçmişler. Daha da gurur duydum anasını satayım görüyor musun, bedavadan büssürü gurur.
Özel Hayatım
Aşırı çok istikrarlı, mutlu, huzurlu olduğum alanım sanırım.
Çok uzun tutmayacağım o yüzden… Yaklaşık bir buçuk yıldır bir ilişkim var ve bir kere bile kavga etmedik. Ufak bir kavga bile olmadı. Bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi bilmiyorum. İyi diyenler de var, kötü diyenler de ama tabii ki başkalarını sikleyecek değilim.
Fazlasıyla mutluyum sadece çok baş başa kalamıyoruz epeydir bu biraz canımı sıkıyor. Dışarda zaman geçirmeyi seven birisi değilim, alkollü mekanlarda hele hiç, çok gürültü oluyor tıkış tıkış oluyor ama yapacak bir şey yok ya napcan…
Sosyal Hayatım
Dünyanın en sıkıcı hayatı
Yetişkin hayatı işte. Eskisi kadar arkadaşlarımla görüşemiyorum ne yazık ki. Herkes çalışıyor ediyor, pestili çıkıyor. Eskiden böyle aşırı spontan bir şekilde buluşurduk ederdik, şimdi hiçbiri yok anasını satayım. Özlüyorum da bebeleri ama şu çok güzel bir şey bir araya gelemesek de arayıp soruyoruz birbirimizi, bir araya geldiğimizde de kaldığımız yerden muhabbete sohbete devam edebiliyoruz. Nerden baksan 15 yıllık arkadaşlık, öyle olacak tabii ama gene de farkına varması güzel bir şey.
İş yerinde de güzel insanlarla çalışıyorum. Yıllar sonra yeni insanlarla sosyalleşiyorum ve sevdiğimi farkettim sosyalleşmeyi. Tabii zaman aldı biraz yabani olduğum için ama tanıdığıma mutlu olduğum insanlar oldu bunlar.
İşte böyle, uzun süre sonra bir yazı yazdım. Bu arada yeni bir hobimsi şey edindim: elektronik sigara. İt gibi araştırıyorum, okuyorum ediyorum yerli ve yabancı forumları ve hatta subredditleri bile buldum. Bir sonraki yazımda belki bunu yazarım lan, neden yazmayayım?